Στη Νεραιδοχώρα, εκεί όπου τα μονοπάτια ήταν φτιαγμένα από φως και τα λουλούδια άνοιγαν όταν τους χαμογελούσε ο ήλιος, ζούσε μια μικρή νεράιδα με φτερά που έμοιαζαν με λεπτά πέταλα.
Την έλεγαν Μελωδία. Όπου κι αν πετούσε, άφηνε πίσω της έναν απαλό ήχο, σαν ψίθυρο από καμπανάκια. Δεν τραγουδούσε δυνατά· τραγουδούσε γλυκά, σαν να μιλούσε στην καρδιά των πραγμάτων.
Στην άκρη της Νεραιδοχώρας απλωνόταν ένα μεγάλο δάσος. Τα δέντρα του ήταν ψηλά και δυνατά, μα κρατούσαν μέσα τους μια σιωπή βαριά. Ο άνεμος περνούσε ανάμεσα στα φύλλα, μα δεν ακουγόταν τραγούδι, μόνο ένας μονότονος θρόισμα. Τα πουλιά πετούσαν ψηλά και σπάνια κατέβαιναν, σαν να περίμεναν κάτι να αλλάξει.
Η Μελωδία στάθηκε στο ξέφωτο και άκουσε τη σιωπή.
Ένιωσε πως τα δέντρα είχαν ιστορίες να πουν, μα δεν ήξεραν πώς να τις αφήσουν να ακουστούν. Έτσι, άνοιξε απαλά τα φτερά της και άφησε τη φωνή της να κυλήσει στον αέρα. Δεν ήταν τραγούδι δυνατό. Ήταν μια απαλή μελωδία, σαν πρωινό φως που ακουμπά στα φύλλα.
Στην αρχή, τίποτα δεν άλλαξε.
Ύστερα, ένα φύλλο κουνήθηκε λίγο πιο ρυθμικά. Ένα κλαδί έτριξε απαλά, σαν να δοκίμαζε μια νότα. Η Μελωδία χαμογέλασε και συνέχισε. Πέταξε από δέντρο σε δέντρο, ακουμπώντας τους κορμούς με το φως της φωνής της. Κάθε άγγιγμα ήταν μια πρόσκληση: “Άκου τον εαυτό σου. Έχεις κι εσύ μουσική μέσα σου.”
Σιγά σιγά, το δάσος άρχισε να αλλάζει.
Τα φύλλα θρόιζαν σε ρυθμό. Οι κορμοί αντιλαλούσαν απαλά, σαν βαθιές νότες. Ο άνεμος πέρασε και πήρε τη μελωδία μαζί του, υφαίνοντας ένα τραγούδι που απλώθηκε σε όλο το δάσος. Τα πουλιά κατέβηκαν χαμηλότερα, βρίσκοντας θέση ανάμεσα στα κλαδιά. Οι πεταλούδες χόρευαν στον αέρα, σαν μικρές νότες που πήραν σώμα.
Η Μελωδία στάθηκε στο κέντρο του ξέφωτου.
Δεν τραγουδούσε πια μόνη. Το δάσος τραγουδούσε μαζί της. Κάθε δέντρο είχε τη δική του φωνή: άλλα βαθιά και ήρεμα, άλλα φωτεινά και παιχνιδιάρικα. Όλα όμως έδεναν σε μια μεγάλη, ζεστή αρμονία.
Όταν η μελωδία έσβησε απαλά, το δάσος δεν γύρισε στη σιωπή.
Κράτησε μέσα του τον ρυθμό. Από εκείνη τη μέρα, όποιος περνούσε από το ξέφωτο άκουγε τα φύλλα να τραγουδούν με τον άνεμο και τους κορμούς να αντιλαλούν σαν μακρινό τύμπανο. Το δάσος είχε μάθει τη φωνή του.
Η Μελωδία πέταξε ψηλά, χαρούμενη.
Ήξερε πως δεν είχε “δώσει” μουσική στο δάσος απλώς το είχε βοηθήσει να θυμηθεί τη μουσική που είχε πάντα μέσα του. Και κάθε φορά που ο άνεμος έφερνε ένα απαλό τραγούδι από το δάσος, εκείνη χαμογελούσε, γιατί ήξερε πως η Νεραιδοχώρα είχε γίνει λίγο πιο φωτεινή.
