Σε έναν πολύχρωμο κήπο, εκεί που τα καρότα γελούσαν και οι ντομάτες τραγουδούσαν, ζούσε ένας ξεχωριστός φίλος.
Ήταν ο κύριος Μπρόκολος.
Πράσινος, χαμογελαστός και πάντα έτοιμος για αγκαλιά.
Κάθε πρωί φορούσε το καπελάκι του από φύλλα και έκανε μια μικρή βόλτα στον κήπο.
Χαιρετούσε τις πατάτες, έδινε «κόλλα πέντε» στα καρότα και τραγουδούσε μαζί με τα παιδάκια που περνούσαν από εκεί.
Μα μια μέρα, κάτι δεν πήγαινε καλά…
Τα παιδιά είχαν αρχίσει να λένε:
«Εγώ δεν θέλω μπρόκολο!»
«Εγώ προτιμώ μόνο μακαρόνια!»
Και ο Κύριος Μπρόκολος ένιωσε λίγο… λυπημένος.
Όχι γιατί δεν τον έτρωγαν.
Αλλά γιατί ήξερε πόσο καλό μπορούσε να τους κάνει.
Έτσι, αποφάσισε να δείξει τη μαγική του δύναμη.
Μια μέρα, ο μικρός Νικόλας ήθελε να παίξει μπάλα αλλά κουραζόταν εύκολα.
Ο Κύριος Μπρόκολος πλησίασε χαμογελώντας.
«Θες λίγη πράσινη δύναμη;» ρώτησε.
Ο Νικόλας δοκίμασε μία μικρή μπουκίτσα…
και τότε ωπ! ένιωσε πιο δυνατός!
Την άλλη μέρα, η μικρή Μαρία δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί στο παζλ της.
Ο Κύριος Μπρόκολος την πλησίασε και της προσέφερε λιγο να φάει.
Έφαγε λίγο μπρόκολο…
και ξαφνικά, το παζλ έγινε παιχνιδάκι!
Σιγά σιγά, τα παιδιά κατάλαβαν κάτι σπουδαίο:
ο Κύριος Μπρόκολος δεν ήταν απλώς ένα λαχανικό.
Ήταν ένας ήρωας της υγείας.
Από τότε, κάθε φορά που έμπαινε στο πιάτο,
όλοι έλεγαν:
«Γεια σου, Κύριε Μπρόκολο!»
και εκείνος απαντούσε:
«Καλή όρεξη, μικροί μου φίλοι!»
Και ο κήπος γέμισε ξανά γέλια, τραγούδια
και… πράσινη δύναμη!
