Μια ηλιόλουστη μέρα, στη χαρούμενη ζούγκλα του Hippie Hippo, τα ζωάκια είχαν μαζευτεί για παιχνίδι.
Ο μικρός Ιπποπόταμος στεκόταν στη μέση και χαμογελούσε πλατιά.
«Σήμερα», είπε, «θα παίξουμε με το σώμα μας και τη μουσική!»
Και τότε άρχισε να τραγουδάει:
Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ…
Ο Ιπποπόταμος χτύπησε παλαμάκια ρυθμικά.
Παμ! Παμ!
Η Μαϊμού έκανε το ίδιο, ο Ελέφαντας κούνησε τα μεγάλα του χέρια και το Λιονταράκι γέλασε δυνατά.
Ύστερα ο Ιπποπόταμος είπε:
«Τώρα… πάμε πόδια!»
Χαρωπά τα δυο μου πόδια τα χτυπώ…
Τα ποδαράκια άρχισαν να χτυπούν στο χώμα.
Ντουπ! Ντουπ!
Όλο το λιβάδι γέμισε ρυθμό, γέλια και χαρά.
«Και τώρα;» ρώτησε η μικρή Χελώνα.
Ο Ιπποπόταμος έκλεισε πονηρά το μάτι.
Χαρωπά το κεφαλάκι μου κουνώ…
Κεφαλάκια δεξιά, κεφαλάκια αριστερά.
Όλοι κουνιόντουσαν μαζί, μικροί και μεγάλοι, αργά και γρήγορα, ο καθένας με τον τρόπο του.
Τότε ο Ιπποπόταμος είπε κάτι πολύ σημαντικό:
«Δεν έχει σημασία πώς κινείται ο καθένας.
Σημασία έχει ότι παίζουμε μαζί.»
Και έτσι, με παλαμάκια, ποδαράκια και χαμόγελα, το τραγούδι τελείωσε…
αλλά η χαρά έμεινε.
Γιατί στο Hippie Hippo,
🎶 όταν τραγουδάμε και κινούμαστε μαζί, η καρδιά μας χτυπά πιο χαρωπά. 💛
