Μια νύχτα ήσυχη, βαθιά μέσα σε ένα χιονισμένο δάσος, το φεγγάρι φώτιζε απαλά τα έλατα και το χιόνι έλαμπε σαν τα μικρά αστέρια.
Όλα ήταν ήσυχα… σχεδόν σαν να περίμεναν κάτι.
Κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, καθόταν ο Καλός Λύκος.
Δεν ήταν όπως οι λύκοι των παραμυθιών που φοβίζουν.
Τα μάτια του ήταν ζεστά και το χαμόγελό του γλυκό.
Μπροστά του είχε ένα μικρό πιάνο, φτιαγμένο από ξύλο και πάγο.
Ο λύκος άγγιξε απαλά τα πλήκτρα…
και η μουσική άρχισε να κυλά σαν ήρεμο ποτάμι.
Νότες μαλακές, αργές, τρυφερές.
Τα κλαδιά σταμάτησαν να τρίζουν.
Το χιόνι έπεφτε πιο αργά.
Τα ζωάκια άρχισαν να πλησιάζουν χωρίς φόβο.
Τότε, από το βάθος του δάσους, φάνηκε η Λευκή Αρκούδα.
Μεγάλη, ήρεμη, φωτεινή σαν το φεγγάρι.
Στα χέρια της κρατούσε ένα φλάουτο.
Στάθηκε δίπλα στον λύκο, έκλεισε τα μάτια της
και φύσηξε απαλά στο φλάουτο.
Ο ήχος απλώθηκε στον αέρα σαν χιόνι που αγκαλιάζει.
Το πιάνο και το φλάουτο ενώθηκαν.
Η μουσική τους έγινε μια αγκαλιά για όλο το δάσος.
Τα πουλάκια κάθησαν στα κλαδιά.
Τα ελαφάκια ξάπλωσαν στο χιόνι.
Ακόμα και ο άνεμος χαμήλωσε τη φωνή του για να ακούσει.
Ο καλός λύκος χαμογέλασε.
Η λευκή αρκούδα έπαιξε μια τελευταία, γλυκιά νότα.
Και τότε…
η φύση ηρέμησε εντελώς.
Το δάσος κοιμήθηκε ήσυχα.
Και η μουσική έμεινε να αιωρείται,
σαν υπόσχεση πως η καλοσύνη και η αρμονία μπορούν να γαληνέψουν τα πάντα.
Κι αν κάποιος περνούσε εκείνη τη νύχτα από το χιονισμένο δάσος,
ίσως να άκουγε ακόμα…
ένα πιάνο…
ένα φλάουτο…
και έναν κόσμο που κοιμόταν γαλήνια.
