Μια ηλιόλουστη μέρα στον βυθό, εκεί που τα φύκια χόρευαν απαλά και οι φυσαλίδες ανέβαιναν ψηλά, μια μικρή παρέα φίλων κολυμπούσε χαρούμενη.
Ήταν:
ο Ηλίας ο Αστερίας, που λάτρευε να απλώνεται παντού,
ο Τόνυ ο Ροφός, λίγο ντροπαλός αλλά πολύ δυνατός,
ο Τζακ ο Αστακός, που κουνούσε συνέχεια τις δαγκάνες του,
και ο Πέτρος ο Αχινός, μικρός, στρογγυλός και πάντα προσεκτικός.
«Ακούσατε τα νέα;» είπε ο Τζακ ο Αστακός.
«Ο Ζαχαρίας ο Καρχαρίας άνοιξε σχολή καράτε!»
Ο Τόνυ άνοιξε τα μάτια του διάπλατα.
«Καράτε; Δηλαδή… κλωτσιές και μπουνιές;»
Ο Ηλίας ο Αστερίας άπλωσε τα χέρια του.
«Εγώ με πέντε χέρια τι να κάνω; Θα μπερδευτώ!»
Ο Πέτρος ο Αχινός κουλουριάστηκε λίγο.
«Κι αν δεν τα καταφέρω;»
Παρόλα αυτά, η περιέργεια ήταν μεγαλύτερη από τον φόβο.
Έτσι, όλοι μαζί πήραν τον δρόμο για τη Σχολή Καράτε του Ζαχαρία.
Όταν έφτασαν, είδαν τον Ζαχαρία να στέκεται ήρεμος μπροστά στο ντότζο.
Δεν φαινόταν τρομακτικός καθόλου.
Χαμογελούσε.
«Καλώς ήρθατε!» είπε.
«Στη σχολή μου πρώτα μαθαίνουμε να σεβόμαστε και μετά να κινούμαστε.»
Ξεκίνησαν με γυμναστική.
Ο Ηλίας προσπαθούσε να απλώσει όλα του τα χέρια… και γελούσε.
Ο Τζακ κουνούσε τις δαγκάνες του λίγο πιο γρήγορα απ’ όλους.
Ο Τόνυ έκανε μικρά, σταθερά βήματα.
Ο Πέτρος… έκανε ό,τι μπορούσε, με συγκέντρωση.
«Δεν έχει σωστό και λάθος», είπε ο Ζαχαρίας.
«Έχει προσπάθεια.»
Μετά ήρθαν οι πρώτες κινήσεις.
Κυκλικές. Αργές. Ήρεμες.
Ο Ηλίας μπερδεύτηκε.
Ο Τζακ χτύπησε κατά λάθος τη δαγκάνα του στο νερό.
Ο Τόνυ σταμάτησε.
Και τότε… όλοι γέλασαν.
Ο Ζαχαρίας σήκωσε το χέρι.
«Υπόκλιση», είπε.
Όλοι έσκυψαν ελαφρά.
Γιατί στο καράτε μαθαίνεις πρώτα να σέβεσαι τον άλλον.
Στο τέλος του μαθήματος, η παρέα καθόταν ήρεμη.
Κουρασμένη, αλλά χαρούμενη.
«Δεν ήταν καθόλου τρομακτικό», είπε ο Πέτρος.
«Ήταν ωραίο», είπε ο Τόνυ.
«Και αστείο!» φώναξε ο Τζακ.
Ο Ηλίας άπλωσε τα χέρια του και είπε:
«Και χωράει όλους μας!»
Ο Ζαχαρίας χαμογέλασε.
«Αυτό είναι το καράτε», είπε.
«Να γινόμαστε καλύτεροι… μαζί.»
Και έτσι, η σχολή γέμισε φίλους, γέλια και σεβασμό.
Κάτω απ’ το νερό, γεννήθηκε μια νέα ομάδα.
