Ήταν ένα ήσυχο βράδυ στην κουζίνα.
Τα φώτα χαμήλωναν σιγά σιγά, το ψυγείο έκανε το γνωστό του μμμ, και όλοι νόμιζαν πως είχε έρθει η ώρα για ύπνο.
Όλοι… εκτός από τις πατάτες.
Μόλις το ρολόι χτύπησε δώδεκα, ένα μικρό κρατς ακούστηκε από το καλάθι.
Μια πατάτα τέντωσε τα… πατατοχέρια της και είπε ψιθυριστά:
«Ώρα για πάρτι, κορίτσια!»
Και τότε έγινε το απίθανο.
Οι τηγανητές πατάτες άρχισαν να πηδάνε έξω μία-μία, να φορούν φανταστικά καπέλα από χαρτί κουζίνας και να στήνουν σκηνικό γιορτής.
Το τηγάνι έγινε πίστα χορού.
Το καπάκι της κατσαρόλας μεταμορφώθηκε σε ντισκομπάλα.
Και το αλάτι;
Το αλάτι έριχνε… χιονάκι χαράς!
«Κυρίες και κύριοι!» φώναξε η αρχηγός πατάτα.
«Καλωσορίσατε στο πιο τραγανό πάρτι της χρονιάς!»
Μία πατάτα άρχισε να κάνει στροφές.
Μια άλλη έκανε καν-καν κλωτσιές στον αέρα.
Κάποιες έπαιζαν μουσική χτυπώντας κουτάλες σαν τύμπανα.
Και όλες μαζί τραγουδούσαν:
«Πατάτες, πατάτες τηγανητές,
τραγανές, χρυσές, λαχταριστές!»
Ξαφνικά, άνοιξε λίγο η πόρτα της κουζίνας.
Τα παιδιά είχαν ξυπνήσει για νερό.
Κοίταξαν μέσα και…
πάγωσαν.
«Μαμά…» ψιθύρισε ο μικρός.
«Οι πατάτες χορεύουν…»
Η μαμά χαμογέλασε και είπε:
«Φυσικά και χορεύουν. Όταν κάτι γίνεται με αγάπη, πάντα έχει κέφι και ζωή!»
Και τότε τα παιδιά δεν φοβήθηκαν.
Αντίθετα… άρχισαν να χειροκροτούν!
Οι πατάτες έκαναν υπόκλιση.
Μία μικρούλα πατάτα πλησίασε και είπε:
«Θέλετε να χορέψουμε μαζί;»
Σε λίγα λεπτά η κουζίνα είχε γίνει κανονική πίστα χαράς.
Τα παιδιά χόρευαν.
Οι πατάτες στροβιλίζονταν.
Και το τηγάνι έλεγε χαρούμενο τςςςς σαν να χειροκροτούσε κι αυτό.
Όταν το πάρτι τελείωσε, οι πατάτες κάθισαν στο πιάτο ήσυχες και λαμπερές.
Έτοιμες πια… όχι μόνο να φαγωθούν, αλλά να θυμούνται πως εκείνο το βράδυ έγιναν οι πιο διάσημες πατάτες του κόσμου.
Και πριν φύγουν, ψιθύρισαν όλες μαζί:
«Όπου υπάρχει γέλιο και φίλοι… εκεί υπάρχει πάντα πάρτι!»
Από τότε, κάθε φορά που τηγανίζονται πατάτες σε εκείνη την κουζίνα,
κάποιος ορκίζεται πως ακούει ένα μικρό τραγουδάκι να λέει:
«Πατάτες, πατάτες τηγανητές…
είμαστε φίλες παντοτινές!» 🍟✨
