Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και η πόλη έλαμπε σαν να είχε φορέσει τα γιορτινά της. Τα φώτα αναβόσβηναν στα μπαλκόνια, η μυρωδιά από κουλουράκια και μελομακάρονα γέμιζε τους δρόμους και κάπου μακριά ακουγόταν ένα γνώριμο ντιν ντιν ντιν.
Ήταν τα παιδιά.
Με σκουφάκια κόκκινα, γάντια πολύχρωμα και τρίγωνα που γυάλιζαν, περπατούσαν από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας:
«Τρίγωνα κάλαντα…»
Και κάθε φορά που τελείωναν, γελούσαν δυνατά, σαν να είχαν μόλις ξεκινήσει ένα μυστικό πάρτι που μεγάλωνε σε κάθε γειτονιά.
Σε ένα ζεστό σπίτι, μια οικογένεια ετοιμαζόταν. Η μαμά στόλιζε το τραπέζι, ο μπαμπάς ανέβαζε τη μουσική και τα παιδιά χόρευαν στο σαλόνι, γλιστρώντας με τις κάλτσες γύρω από το δέντρο. Το ραδιόφωνο έπαιζε χριστουγεννιάτικα τραγούδια και το σπίτι έμοιαζε να κουνιέται στον ρυθμό.
Ξαφνικά… Ντιν ντιν ντιν!
Χτύπησε το κουδούνι.
Η πόρτα άνοιξε και τα παιδιά με τα τρίγωνα γέμισαν το σπίτι φωνές, μουσική και χαμόγελα. Μα πριν προλάβουν να τελειώσουν τα κάλαντα, κάτι μαγικό συνέβη.
Από το τζάκι ακούστηκε ένα χο χο χο!
Ο Άη Βασίλης εμφανίστηκε τινάζοντας τη χιονισμένη του κάπα.
«Τι γίνεται εδώ;» είπε γελώντας. «Αυτό δεν είναι απλώς σπίτι… είναι πάρτι!»
Και σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, όλοι άρχισαν να χορεύουν. Ο Άη Βασίλης χτυπούσε παλαμάκια, τα παιδιά κουνούσαν τα τρίγωνα στον ρυθμό και η οικογένεια γελούσε τόσο δυνατά που… δεν άργησαν να φανούν και τα ξωτικά.
Ξεπετάχτηκαν πίσω από το δέντρο, από κάτω από το τραπέζι, ακόμα και μέσα από τα κουτιά με τα δώρα. Μικρά, ζωηρά, με καμπανάκια στα παπούτσια τους, άρχισαν να χορεύουν κι αυτά. Ένα ξωτικό έκανε σβούρες, άλλο χτυπούσε κατσαρόλες σαν τύμπανα, κι ένα τρίτο μοίραζε κορδέλες σαν να ήταν σε ντισκοτέκ.
Το σπίτι είχε γίνει πια το Τρίγωνα Κάλαντα Πάρτι.
Δεν είχε σημασία ποιος ήταν παιδί, ποιος μεγάλος, ποιος ξωτικό ή Άη Βασίλης. Όλοι ήταν μια παρέα. Χόρευαν, τραγουδούσαν, αγκαλιάζονταν. Τα κάλαντα ακούγονταν ξανά και ξανά, όχι σαν τραγούδι πια, αλλά σαν γέλιο.
Και τότε ο Άη Βασίλης είπε σιγανά:
«Αυτό είναι τα Χριστούγεννα. Όχι μόνο δώρα. Είναι μουσική, είναι σπίτι γεμάτο ανθρώπους, είναι μια γιορτή… ένα μεγάλο πάρτι αγάπης».
Λίγο αργότερα, τα ξωτικά έπρεπε να φύγουν, τα παιδιά να συνεχίσουν τα κάλαντα και ο Άη Βασίλης το ταξίδι του. Μα πριν φύγουν, άφησαν κάτι πίσω τους.
Ένα πολύτιμο δώρο..
Μια ανάμνηση.
Και κάθε φορά που ακούγεται το ντιν ντιν ντιν των τριγώνων, όλοι θυμούνται πως τα Χριστούγεννα…
είναι μια γιορτή, είναι ένα πάρτι, είναι μαζί
